Skip to content

Dank Bram

Martijn.

Martijn was gisteravond met zijn boek in slaap gevallen. Daar hij al zo veel doet dacht ik om tien uur “weet je wat ik ga Bram gewoon uitlaten”. Met Bram nog even afgesproken dat hij lief zo luisteren en  daar gingen we.

Post.

Ik dacht dat de post nog niet gehaald was dus dat kon ik dan ook wel even doen. Dit laatst was een inschattingsfoutje. Ik weer serieus niet wat er gebeurde, verloor ik mijn balans of maakte ik een misstap. Het maakt ook niet zo veel uit welke het was, het resultaat bleef hetzelfde. Ik lag midden in de brandnetels, gelukkig nog net niet in de sloot. En dan op zien te staan. Onze lieve Bram is gelukkig groot, dus ik kon mijzelf aan hem optrekken om weer overeind te komen. Een telefoon meenemen was natuurlijk ook een optie geweest.

Wat Geleerd.

Je zou denken, niet meer doen. Bram en ik hebben uiteindelijk de wandeling gewoon doorgezet en afgemaakt, doch wat strompelend. Ik zeg: “de volgende keer mijn telefoon meenemen”.

 

1 reactie

  1. Ron op 31 oktober 2019 om 18:04

    Vrouwen…..

Laat een reactie achter





Translate
Scroll To Top