7 juni 2019 in de middag hoor ik het ‘messenger plingetje’ en ik kijk wie er wat gestuurd heeft.

Het is Lineke, ik ‘ken’ haar want ik heb haar al eens gefotografeerd voor een tattoo sessie.

Het bericht gaat in het kort hierom of ik voor en met haar foto’s wil maken t.b.v. van haar website om aandacht te vragen voor het feit dat ze een crowdfunding actie wil gaan starten om een stamcelbehandeling te kunnen ondergaan in Moskou want ze heeft M.S.

Hierover hoefde ik eigenlijk geen seconde over na te denken en ik stuur haar vrijwel direct na het lezen van haar bericht een reactie. ‘natuurlijk wil ik dat doen’ schreef ik terug.

Kort daarna hebben we telefonisch contact gehad over wat precies haar wensen waren, deze waren eigenlijk direct duidelijk. ‘Ik wil geen zielige foto’s want ik ben niet zielig’ waren de woorden die zijn blijven hangen en met die ‘boodschap’ heb ik haar en haar gezin gefotografeerd. Foto’s gemaakt met en vanuit mijn hart, het ging als vanzelf. Mede dankzij de medewerking en openhartigheid van Lineke, haar man en de twee erg leuke dochters waarvan de oudste s’ochtends nog vertelde dat ze het best ‘spannend’ vond. Van dat alles was niets te merken, ik heb ze hun gang laten gaan en ik kan niet anders zeggen dat het een hele fijne, ontspannen fotoreportage is geworden met een een toch wel emotioneel einde want laten we wel zijn, een gezin fotograferen die in de bloei van het leven staat met de ‘lading’ die dan af en toe de kop op steekt is niet niks.

De foto’s op deze site heb ik zoals gezegd gemaakt met mijn hart en ziel, een lach en een traan.

Wat blijft zijn de woorden die nog altijd in mijn geheugen gegrift staan: ‘ik wil geen zielige foto’s want ik ben niet zielig’

Han te Hennepe